اگر قرار باشد تاریخ فشن ایران را فقط با نام طراحان و برندهای پوشاک روایت کنیم، بخش بزرگی از داستان را از دست دادهایم؛ چون پیش از آنکه یک لباس طراحی شود، پارچه باید وجود داشته باشد.
در این میان، نام نساجی بروجرد بیشتر از آنکه به یک برند پوشاک شبیه باشد، به یکی از بازیگران مهم زنجیره تأمین نساجی ایران تعلق دارد؛ مجموعهای صنعتی که از ریسندگی و تولید نخ تا بافندگی، رنگرزی، چاپ و تکمیل پارچه را در یک مجموعه بزرگ گرد آورده است.
کارخانجات نساجی بروجرد در جنوبشرقی شهر بروجرد در استان لرستان قرار دارد و طبق معرفی رسمی شرکت، در سال ۱۳۶۲ / ۱۹۸۳ در زمینی به وسعت ۵۰ هکتار و با سرمایهگذاری حدود ۱۵ میلیارد ریال ایجاد شد. مجموعه در ابتدا ۱۲۴ هزار مترمربع زیربنا داشت و از چند واحد تولیدی در یک مجتمع تشکیل میشد.
اما داستان نساجی بروجرد فقط داستان یک کارخانه نیست. این داستان، روایت تلاش برای ساختن یک زنجیره کامل تولید پارچه در ایران است؛ از نخ تا پارچهای که در نهایت میتواند به لباس، ملحفه، پرده یا مبلمان تبدیل شود.
بروجرد؛ شهری با سابقه نساجی
برای فهم اهمیت نساجی بروجرد، ابتدا باید خود شهر را شناخت. بروجرد در استان لرستان، در غرب ایران و در دامنه زاگرس قرار گرفته و از گذشته یکی از مراکز تجارت و صنایع محلی منطقه بوده است. شهر بروجرد نیز شهری با سابقه طولانی تجارت و صنایع محلی است.
اما صنعت نساجی در این منطقه به کارخانهای که امروز با نام «نساجی بروجرد» میشناسیم محدود نمیشود. در روایتهای تاریخی محلی، کارگاههای بافندگی در بروجرد از دهههای نخست قرن چهاردهم خورشیدی فعال بودهاند. برای نمونه، درباره کارگاهی به نام بافندگی امید شواهدی وجود دارد که فعالیت آن را به حدود سال ۱۳۱۹ خورشیدی نسبت میدهد.
بنابراین بهتر است میان دو موضوع تفاوت بگذاریم: سابقه نساجی در بروجرد و تأسیس شرکت مدرن کارخانجات نساجی بروجرد، این دو یکی نیستند.
کارخانهای که امروز با نام نساجی بروجرد شناخته میشود، طبق منابع رسمی، در ۱۳۶۲ تأسیس شده است؛ اما در بستر شهری قرار دارد که سابقه فعالیت نساجی و بافندگی در آن بسیار قدیمیتر است.
از ثبت شرکت تا ساخت یک مجتمع صنعتی
در بعضی منابع صنعتی، سابقه حقوقی شرکت به سال ۱۳۵۳ بازمیگردد؛ شرکتی که ابتدا با نام «شرکت کارخانجات نساجی و تولیدی و زراعی بروجرد» به ثبت رسید و سپس در سال ۱۳۶۲ نام و ساختار آن به «کارخانجات نساجی بروجرد» تغییر کرد. به همین دلیل، وقتی تاریخهای مختلفی درباره این مجموعه میبینیم، لزوماً به معنای تناقض نیست.
میتوان ماجرا را اینطور خلاصه کرد:
۱۳۵۳: ثبت شرکت اولیه
۱۳۶۲: تغییر نام و شکلگیری کارخانجات نساجی بروجرد در قالب مجتمع تولیدی
دهههای بعد:
توسعه خطوط ریسندگی، بافندگی، رنگرزی، چاپ و تکمیل، این تفکیک برای روایت دقیق تاریخ برند اهمیت دارد.
پنج کارخانه در یک مجموعه
یکی از ویژگیهای مهم نساجی بروجرد، مقیاس تولید آن است. معرفی رسمی شرکت از مجموعهای با حدود ۱۲۴ هزار مترمربع زیربنا و پنج کارخانه در یک مجتمع سخن میگوید و ظرفیت کل را حدود ۲۰ میلیون متر پارچه در سال اعلام میکند.
این پارچهها برای کاربردهای مختلف تولید میشوند:
- پوشاک
- ملحفه و کالای خواب
- پرده
- مبلمان و پارچههای رومبلی
در منابع صنعتی، نساجی بروجرد در میان تولیدکنندگان بزرگ پارچه تاریپودی ایران قرار گرفته و ساختار آن شامل دو واحد ریسندگی، دو واحد بافندگی و یک واحد رنگرزی، چاپ و تکمیل معرفی شده است
این یعنی نساجی بروجرد صرفاً یک کارخانه پارچه نیست، بلکه یک مجتمع نساجی یکپارچه است.
نخ؛ جایی که داستان شروع میشود
در فشن، معمولاً نگاه ما از پارچه آغاز میشود. اما کارخانه نساجی از مرحلهای قبلتر شروع میکند: نخ.
نساجی بروجرد دو واحد ریسندگی دارد و در معرفی رسمی کارخانه، برای هرکدام ظرفیت جداگانهای اعلام شده است. واحد ریسندگی شماره یک ظرفیت سالانه حدود ۲۵۰۰ تن نخ پنبهای، مصنوعی و مخلوط دارد و از ماشینآلاتی مانند تجهیزات ریسندگی Rieter، Zinser و Schlafhorst استفاده میکند.
واحد ریسندگی شماره دو نیز ظرفیت حدود ۲۵۰۰ تن انواع نخ پنبهای، مصنوعی و مخلوط دارد و در خط تولید آن ماشینآلات Rieter به کار رفتهاند. در نتیجه، برند در بخشی از زنجیرهای که برای مصرفکننده نهایی تقریباً نامرئی است، فعالیت میکند.
اما همین مرحله است که کیفیت بسیاری از ویژگیهای پارچه را تعیین میکند.
چرا ریسندگی مهم است؟
نخ فقط یک رشته ساده نیست. نوع الیاف، ظرافت نخ، میزان تاب، یکنواختی، استحکام و میزان پرزدهی آن، روی رفتار پارچه تأثیر میگذارد. نخ باکیفیت میتواند به پارچهای تبدیل شود که:
- سطح یکنواختتری داشته باشد،
- دوام بیشتری پیدا کند،
- ظاهر بهتری داشته باشد،
- در فرآیند رنگرزی رفتار قابل پیشبینیتری نشان دهد،
- و در نهایت برای دوخت، مناسبتر باشد.
به همین دلیل، اینکه یک کارخانه پارچه بخشی از نخ مورد نیاز خود را در داخل همان مجموعه تولید کند، از نظر کنترل زنجیره تأمین اهمیت دارد.
از نخ تا پارچه
بعد از ریسندگی، نوبت بافندگی است. در این مرحله نخها به ساختاری تبدیل میشوند که ما آن را پارچه مینامیم، اما پارچه هنوز به شکل نهایی خود نرسیده است. پس از بافت، عملیات دیگری لازم است تا رنگ، طرح، سطح، حسی که لمس آن ایجاد میکند، ثبات و ویژگیهای عملکردی آن تعیین شود. اینجاست که بخش رنگرزی، چاپ و تکمیل وارد داستان میشود.
رنگ؛ جایی که پارچه شخصیت پیدا میکند
یکی از بزرگترین واحدهای مجموعه، بخش رنگرزی، چاپ و تکمیل است. طبق اطلاعات رسمی، ظرفیت این واحد حدود ۱۷.۵ میلیون متر پارچه رنگی و چاپی در سال و حدود ۳۵۰ تن نخ رنگی اعلام شده است. این واحد از مجموعهای از ماشینآلات اروپایی استفاده میکند؛ از جمله تجهیزات ساخت شرکتهای آلمانی و ماشین چاپ روتاری اشتورک ساخت هلند.
در واقع، پارچه خام در این مرحله به محصولی نزدیک میشود که طراح لباس یا مصرفکننده آن را میشناسد.
چاپ روتاری؛ نقشهایی که روی پارچه مینشینند
یکی از ماشینهای مهم این مجموعه، Rotary Screen Printing Machine ساخت شرکت Stork هلند است. نساجی بروجرد حتی پروژهای برای بازسازی دستگاه چاپ روتاری خود داشته است؛ دستگاهی که طبق گزارش خود شرکت، از ماشینهای مهم تولیدی مجموعه بوده است.
چاپ پارچه فقط اضافه کردن یک تصویر به سطح پارچه نیست. طراح باید به مواردی مانند تکرار نقش، مقیاس، رنگ، فاصله موتیفها، جهت طرح و رفتار نقش روی بدن فکر کند. به همین دلیل، چاپ پارچه در مرز میان مهندسی نساجی و طراحی پارچه قرار میگیرد.
پارچهای که برای لباس طراحی میشود
یکی از نکات جالب در وبسایت نساجی بروجرد، وجود محتوای آموزشی درباره طراحی نقوش پارچه است. در یکی از مقالات منتشرشده توسط شرکت، طراحی نقش پارچه از منظر تاریخ هنر و فشن بررسی شده و نقوش پارچه به گروههایی مانند گیاهی، هندسی، روایی، قومی ـ نژادی و جنبشها و دورههای هنری تقسیم شدهاند.
این موضوع نشان میدهد که کارخانه، دستکم در ارتباطات محتوایی خود، پارچه را فقط یک محصول صنعتی نمیبیند؛ پارچه یک سطح طراحی است.
فشن بدون پارچه ممکن نیست
این شاید مهمترین نکته برای قرار دادن نساجی بروجرد در تاریخ فشن ایران باشد.
برندی مانند یک خانه مد، ممکن است درباره فرم لباس، کاللکشن، استایل کردن و مسیر خلاقیت تصمیم بگیرد، اما پیش از تمام اینها باید مشخص کند که لباس از چه پارچهای ساخته شود.
پارچه تعیین میکند که لباس:
- چطور روی بدن قرار بگیرد،
- چقدر ساختار داشته باشد،
- چطور حرکت کند،
- چقدر چروک شود،
- چه میزان گرما را نگه دارد،
- چه ظاهری پیدا کند،
- و حتی چه احساسی به مخاطب منتقل کند.
به همین دلیل، کارخانههایی مثل نساجی بروجرد در واقع در زیرساخت فشن فعالیت میکنند.
از پوشاک تا خانه
یکی از نکات مهم در مدل تولید نساجی بروجرد، تنوع کاربرد پارچه است. محصولات کارخانه فقط برای لباس نیستند. طبق معرفی رسمی شرکت، پارچههای تولیدی برای پوشاک، ملحفه و کالای خواب، پرده و پارچههای رومبلی تولید میشوند.
بنابراین نساجی بروجرد را نمیتوان صرفاً یک برند نساجی فشن دانست، این مجموعه بیشتر یک تولید کننده پارچه در دسته محصولی متنوع است.
فاستونی و پارچههای رسمی
نام بروجرد در بازار ایران با انواع مختلف پارچههای پوشاک شناخته شده است و در بازار پارچه، فاستونی بروجرد نیز جایگاه شناختهشدهای دارد. این پارچهها بهویژه در تولید کت و شلوار، لباس فرم، شلوار، مانتو و یونیفرمهای اداری و آموزشی کاربرد داشتهاند.
با این حال، باید بین اطلاعات رسمی شرکت و ادعاهای فروشندگان بازار تفاوت گذاشت. اطلاعاتی که درباره ترکیب دقیق الیاف، منشأ پشم یا ویژگیهایی مانند ضد UV، در برخی صفحات فروشگاهی مطرح میشود، لزوماً با دادههای فنی منتشرشده توسط خود کارخانه یکسان نیست.
بنابراین برای معرفی برند، بهتر است روی چیزی تمرکز کنیم که منابع معتبرتر تأیید میکنند: بروجرد یکی از تولیدکنندگان باسابقه و بزرگ پارچه در ایران است.
کیفیت؛ مسئلهای فراتر از ایرانی بودن
نساجی بروجرد در معرفی خود بر استفاده از مواد اولیه، تجهیزات آزمایشگاهی و ماشینآلات مدرن تأکید میکند. این موضوع در یک کارخانه نساجی بسیار مهم است. چون کیفیت پارچه را نمیتوان فقط با نگاه کردن به رنگ آن سنجید.
در یک کارخانه صنعتی، کیفیت میتواند شامل موارد زیر باشد:
- ثبات رنگ
- استحکام
- یکنواختی
- تغییر ابعاد
- مقاومت در برابر سایش
- کیفیت چاپ
- کیفیت تکمیل
- رفتار پارچه پس از شستوشو
به همین دلیل، آزمایشگاه بخش مهمی از چنین کارخانهای است.
ماشینآلات؛ بخشی از هویت صنعتی برند
وقتی درباره یک برند فشن صحبت میکنیم، معمولاً درباره طراح و مدیر خلاق آن حرف میزنیم. اما وقتی درباره یک برند نساجی صحبت میکنیم، بخشی از هویت برند در ماشینآلات آن قرار دارد. نساجی بروجرد در خطوط خود از تجهیزات شرکتهایی مانند: Rieter، Zinser، Schlafhorst، Stork و چندین سازنده اروپایی دیگر استفاده کرده است.
این موضوع نشان میدهد که کارخانه از ابتدا بر پایه یک مدل صنعتی و تولید انبوه شکل گرفته است.
نساجی بروجرد؛ کارخانهای با مقیاس ملی
طبق اطلاعات رسمی، مجموعه حدود ۱۰۰۰ نیروی باتجربه دارد و ظرفیت سالانه کل آن حدود ۲۰ میلیون متر انواع پارچه اعلام شده است. البته ظرفیت اسمی با تولید واقعی یکسان نیست؛ بنابراین نباید عدد ۲۰ میلیون متر را به معنای تولید قطعی سالانه در تمام دورهها دانست. اما حتی همین ظرفیت اسمی نیز نشاندهنده مقیاس قابل توجه کارخانه است . برای مقایسه، این دیگر یک کارگاه بافندگی یا تولیدکننده کوچک نیست، با یک مجموعه صنعتی بزرگ روبهرو هستیم.
خصوصیسازی؛ فصل تازهای در زندگی کارخانه
نساجی بروجرد نیز مانند بسیاری از صنایع بزرگ ایران، در دهههای اخیر با تغییرات مالکیتی و اقتصادی مواجه شده است. بر اساس یک گزارش منتشرشده درباره این کارخانه، مجموعه در سال ۱۳۸۹ به بخش خصوصی واگذار شد. این اتفاق بخشی از موج بزرگتر خصوصیسازی صنایع ایران بود.
اما برای یک کارخانه نساجی، تغییر مالکیت فقط مسئله اقتصادی نیست. چنین کارخانهای باید همزمان با مسائلی مانند:
- تأمین مواد اولیه
- سرمایه در گردش
- قیمت انرژی
- واردات پارچه
- رقابت با محصولات خارجی
- نوسازی ماشینآلات
- حفظ نیروی متخصص
- تغییر سلیقه بازار
مواجه شود. بنابراین بقای یک کارخانه نساجی بزرگ، خود یک مسئله پیچیده مدیریتی است.
کرونا؛ وقتی کارخانهها مجبور شدند دوباره خودشان را تعریف کنند
صنعت نساجی ایران در سالهای اخیر با بحرانهای مختلفی مواجه بوده است. اما در دوران همهگیری کرونا، کارخانههای نساجی در سراسر جهان با کاهش تقاضا، اختلال زنجیره تأمین و تغییر الگوی مصرف مواجه شدند.
یک گزارش درباره صنعت نساجی بروجرد در سالهای اخیر اشاره میکند که این بخش در دوران کرونا نیز فعالیت خود را حفظ کرد و توسعه بخش دوخت در مجموعه، فرصتهای شغلی جدیدی ایجاد کرد. این اتفاق از منظر کسبوکار جالب است.
زیرا نشان میدهد کارخانه صرفاً در حال تولید پارچه خام نیست و تلاش کرده بخش دوخت را نیز توسعه دهد.
حرکت از پارچه به دوخت
این قسمت میتواند یکی از مهمترین فصلهای آینده نساجی بروجرد باشد. اگر یک مجموعه نخ، پارچه، رنگ، چاپ، تکمیا نهایی و دوخت را در اختیار داشته باشد، عملاً بخش بزرگی از زنجیره تولید منسوجات را کنترل میکند. مطالعهای علمی درباره این مجموعه نیز آن را شامل واحدهای ریسندگی، بافندگی، رنگرزی و چاپ و همچنین واحد دوخت کالای خواب و پوشاک توصیف کرده است.
این یعنی در آینده میتواند از نساجی به تولید کنند پارچه و لباس حرکت کند.
چرا این اتفاق برای فشن مهم است؟
چون یکی از مشکلات صنعت پوشاک ایران، فاصله میان تولیدکننده پارچه و تولیدکننده لباس است. در بسیاری از بازارهای پیشرفته، برندهای فشن با کارخانههای تخصصی پارچه همکاری نزدیک دارند و حتی پارچههای اختصاصی برای هر کالکشن سفارش میدهند.
اگر تولیدکننده داخلی بتواند:
- کیفیت پایدار
- رنگبندی متنوع
- چاپ اختصاصی
- تیراژ مناسب
- زمان تحویل قابل اعتماد
- و امکان توسعه پارچه سفارشی
ارائه کند، میتواند به جای یک تأمینکننده ساده، به شریک طراحی برندهای مد تبدیل شود.
این همان نقطهای است که نساجی بروجرد میتواند در آینده اهمیت بیشتری پیدا کند.
از «کارخانه» به «برند»
اینجا یک تفاوت مهم وجود دارد. نساجی بروجرد از نظر صنعتی یک برند شناختهشده است، اما مدل ارتباط آن با مصرفکننده نهایی با برندهایی مثل ناریان یا سالیان متفاوت است. مصرفکننده ممکن است یک لباس را از یک برند پوشاک بخرد و هرگز نداند پارچه آن توسط چه کارخانهای تولید شده است. بنابراین ارزش نساجی بروجرد اغلب در B2B شکل میگیرد.
مخاطب اصلی میتواند:
- تولیدکننده پوشاک
- تولیدکننده لباس فرم
- خیاط
- طراح لباس
- تولیدکننده کالای خواب
- تولیدکننده پرده
- تولیدکننده مبلمان
باشد. این یعنی برند بیشتر در پشت صحنه فشن فعالیت میکند.
پارچه بهعنوان دارایی برند
در فشن معاصر، پارچه دیگر فقط یک ماده اولیه نیست. برندهای بزرگ دنیا گاهی پارچه اختصاصی سفارش میدهند؛ رنگ خاص، بافت خاص، چاپ خاص یا ترکیب الیاف خاص. در این شرایط، طراحی پارچه تبدیل به بخشی از هویت کالکشن میشود.
برای نساجی بروجرد نیز چنین مسیری میتواند ارزش برند را از « پارچه ایرانی باکیفیت» به « تولیدکننده پارچه خلاق و قابل سفارش برای فشن» ارتقا دهد.
این تغییر کوچک به نظر میرسد، اما از نظر تعیین جایگاه برند بسیار مهم است.
نقوش؛ جایی که صنعت با هنر ملاقات میکند
وبسایت نساجی بروجرد علاوه بر معرفی تجهیزات، محتوایی درباره تاریخ طراحی نقوش پارچه منتشر کرده است. این اتفاق از منظر فشن جذاب است، زیرا پارچه فقط بافته نمیشود؛ طراحی میشود.
یک پارچه گلدار، هندسی یا انتزاعی در نهایت بخشی از زبان بصری لباسی خواهد شد که انسان میپوشد. برای همین، طراحی پارچه را نمیتوان یک بخش فرعی از فشن دانست.
پارچه، یکی از نخستین تصمیمهای خلاقانه در طراحی لباس است.
تنوع الیاف؛ از پنبه تا الیاف جدید
نساجی بروجرد در ریسندگی خود انواع نخهای پنبهای، مصنوعی و مخلوط را تولید میکند. اما جالب است که در محتوای آموزشی خود شرکت نیز درباره الیاف جدید مانند Tencel مطالب تخصصی منتشر شده است. این موضوع نشان میدهد که گفتوگوی مجموعه فقط حول الیاف سنتی نمیچرخد. مسائل جدید صنعت مانند، راحتی، عملکرد، پایداری، مصرف آب، الیاف سلولزی و فناوریهای جدید نساجی نیز در محتوای تخصصی آن مطرح شدهاند.
آینده نساجی؛ دیگر فقط «تولید بیشتر» نیست
صنعت نساجی جهانی در حال تغییر است. امروز دیگر صرفاً این سؤال مطرح نیست که چند متر پارچه تولید میکنیم؟
سؤالهای مهمتر اینها هستند:
- پارچه چقدر پایدار است؟
- چقدر آب مصرف کرده؟
- چه نوع رنگی استفاده شده؟
- آیا قابلیت بازیافت دارد؟
- آیا زنجیره تامین دارد؟
- آیا میتوان منشأ مواد اولیه را مشخص کرد؟
- آیا تولیدکننده میتواند پارچه اختصاصی تولید کند؟
اینها مسائلی هستند که برندهای ایرانی نساجی نیز دیر یا زود باید با آنها روبهرو شوند.
نساجی بروجرد و مفهوم تولید داخلی
در ایران، نام نساجی بروجرد تنها به یک برند صنعتی محدود نمیشود. برای بسیاری از تولیدکنندگان پوشاک، پارچه ایرانی به معنای دسترسی به ماده اولیه داخلی و کاهش وابستگی به واردات است.
اما «تولید داخلی» به خودی خود یک مزیت کافی نیست. پارچه ایرانی باید بتواند از نظر کیفیت، قیمت، طراحی، ثبات تولید، تنوع و سرعت پاسخگویی با گزینههای خارجی رقابت کند. در اینجا مزیت نساجی بروجرد، مقیاس و یکپارچگی زنجیره تولید آن است.
نساجی بروجرد در یک نگاه
نام: کارخانجات نساجی بروجرد
نام انگلیسی: Borujerd Textile Company
خاستگاه: بروجرد، لرستان
حوزه: نساجی
آغاز فعالیت شرکت در شکل فعلی: ۱۳۶۲ / ۱۹۸۳
مساحت اولیه پروژه: ۵۰ هکتار
زیربنا: حدود ۱۲۴ هزار مترمربع
ساختار: مجتمع چندواحدی
ریسندگی: ۲ واحد
بافندگی: ۲ واحد
رنگرزی، چاپ و تکمیل: ۱ واحد اصلی
تولید نخ: پنبهای، مصنوعی و مخلوط
محصولات: پارچه پوشاک، ملحفه، پرده، رومبلی
ظرفیت اعلامشده کل: حدود ۲۰ میلیون متر در سال
ظرفیت رنگرزی و چاپ: حدود ۱۷.۵ میلیون متر در سال
نیروی انسانی: حدود ۱۰۰۰ نفر، طبق معرفی شرکت
بازار اصلی: تولیدکنندگان و مصرفکنندگان صنعتی پارچه
جایگاه: یکی از تولیدکنندگان بزرگ پارچه در ایران
این اطلاعات عمدتاً از معرفی رسمی شرکت و منابع صنعتی انگلیسی گردآوری شده است.
نساجی بروجرد؛ برندی که کمتر دیده میشود اما لباسها را میسازد
در دنیای فشن، همیشه نامی که روی لباس نوشته شده مهمترین نام نیست. گاهی نام مهمتر جایی پنهان شده است: روی طاقه پارچه، در برچسب رول، در فاکتور یک تولیدکننده یا حتی در کارخانهای که مصرفکننده هیچوقت آن را نمیبیند. نساجی بروجرد از همین دسته است. برندی که شاید مخاطب عادی آن را به اندازه یک برند پوشاک نشناسد، اما در زنجیره تولید لباس و منسوجات، داستان کاملاً متفاوت است.
اینجا خبری از رانوی و کمپین با سلبریتی نیست.؛ اینجا داستان از نخ شروع میشود، نخ به پارچه تبدیل میشود، پارچه رنگ میگیرد، نقش روی آن مینشیند، سطح آن تکمیل میشود و در نهایت، ممکن است در دست یک طراح لباس قرار بگیرد و تبدیل شود به چیزی که ما آن را فشن مینامیم.
و شاید همین، بهترین تعریف برای نساجی بروجرد باشد: برندی در پشت صحنه فشن ایران؛ جایی میان صنعت، طراحی و پارچه.
از یک سو، یک مجتمع صنعتی بزرگ با ظرفیت اعلامشده حدود ۲۰ میلیون متر پارچه در سال است؛ از سوی دیگر، مجموعهای که بخش قابل توجهی از زنجیره تولید را از نخ تا پارچه و تکمیل در اختیار دارد و اگر آینده آن به سمت توسعه طراحی پارچه، تولید اختصاصی برای برندهای فشن و اتصال جدیتر به بخش پوشاک حرکت کند، میتواند از یک نساجی به یک بازیگر تأثیرگذارتر در اکوسیستم فشن ایران تبدیل شود.
چون در نهایت، هر لباسی قبل از اینکه لباس باشد، یک چیز دیگر است: یک تکه پارچه و داستان نساجی بروجرد، داستان همان پارچه است.
